การเดินทางของสิ่งที่ขาดหายไป

 เมื่อเวลานั้นมาถึง เวลาสายของวันทำงานที่แสนจะเร่งรีบของวันในหนึ่งสัปดาห์ของเดือน เบื้องหน้าของคุณมีกองเอกสารวางอยู่หลายกอง หลากหลายสี คุณกำลังมุ่งอยู่กับกองเอกสารนั้นอยากขะมักขะเม้น โดยไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบข้างในช่วงของเวลาเร่ง และคุณรู้ไหมว่า กำลังมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่คุณอย่างหน้าสนใจ แต่มันเป็นสายตาที่ช่างหน้ากลัวมากมายใน ณ.เวลานั้น แต่เราไม่ได้สนใจสายตาคู่นั้นเลย แต่บรรยากาศมาขุกำลังคลืบคลานเข้ามาหาคุณอย่างน่ากลัว    แล้วเวลานั้นก็มาถึง เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น ......คุณ....เชิญที่ห้องประชุมหน่อย (เอาละวะงานเข้าตรูแน่ๆๆงานนี้)........ หน้าห้องประชุม ก้าวเท้าไหนดีนะ เรากำลังคิดในใจ เอาวะเป็นไหงเป็นกัน เสียงผลักประตูกระจกเข้าไปด้านใน สิ่งที่เห็นเบื้องหน้า มีบุคคล 2 คนนั่งอยู่เบื้องหน้า เสียงทักทายดังขึ้น นั่งลงสิ ........   เอื้อมมมือไปคว้าผนักพิงของเก้าอี้เลื่อนออก แล้วหย่อนก้นลงไปนั่ง บรรยากาศภายในห้องเย็นสุดจับใจ แต่เม็ดเหงื่อเราสิ มันผุดมาจากไหนนะ แย่งกันหลั่งไหลออกมาเชียว เจ้าเม็ดเหงื่อ ..........  เสียงกล่าวทักทายดังขึ้นมาอีกรอบ เป็นไหงบ้างทำงานที่นี้ สบายดีไหม?..(ทำไมถามตรูแปลกๆๆวะ) ...เอ้อ ก็ไม่มีอะไรมากนี้ค่ะ แล้วตอนนี้คุณรับผิดชอบงานอะไรอยู่เหรอ? เอ้อ เอ้อ ....ก็งาน...... นั้นแหละค่ะ แล้วเมื่อไรมันจะสมบูรณ์อะ? ...พอดีงานมันติดปัญหาเรื่อง......นิดหน่อยค่ะ คลาดว่าวันศุกร์นี้มัน่าจะสมบูรณ์  ไหนผมขอดูงานคุณหน่อยสิ เราเอื้อมมือหยิบข้อมูลงานที่เตรียมพร้อมไว้ วางตรงหน้าบุคคลที่คิดว่าน่าเกรงขามในเวลานี้ เขาเอื้อมมือเปิดมันไปทีละหน้าๆ นี้เหรองานคุณ ทำไมมันเหมือนเด็กน้อยทำเลยอะ คุณทำงานกับผมมากี่เดือนแล้ว ทำไมคุณทำงานแย่ลงแบบนี้ (นั้นเป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากปาก ของบุคคลนั้น ) เขาเอื้อมโยนงานกองนั้นใส่หน้าเราเหมือนไปโกรธใครมาสักหลายร้อยปี  เราเงียบสงบบรรยากาส กำอุ้มมือไว้แน่ สะกดอารมณ์นั้นไว้ เค้าเริ่มพูดต่อด้วยอารมณ์ที่เกี่ยวกราด และฉุนเฉียวคุณเงินเดือนเท่าไหร่......   ระดับการศึกษาของคูณเมื่อเทีบกับคนในบริษัท ผมว่าคุณมันคนละรสนิยมกันนะ การศึกษาคุณก็น้อย ผมว่าคุณควรพิจารณาตัวเอง เมื่อเทียบกับคนในบริษัทและรุ่นน้องที่ผมพึ่งรับเข้ามาทำงาน คุณคิดว่าไหง?..................โอ้ แม่เจ้า วาจาทำไม ทำไม.....  (ติดตามต่อนะ)